اگرچه از عمر پدیده رادیو و تلویزیون در افغانستان دیری نمیگذرد اما این پدیده به یک جنگ فکری در این کشور تبدیل شده است، از قدیم گفته اند : "در خانه ام نان پیدا نمیشود ،در بامم هفت دانه تندور است". بعد از سقوط طالبان و روی کار آمدن دولت جدید کرزی، ظهور تلویزیون ها و رادیو های خصوصی در کشور بوده است، و امروز که تقریبآ هشت سال از آنزمان میگذرد ، تلویزیون ها و رادیوهای خصوصی به قدر زیاد شده اند که موج های تلویزیونی و رادیوئی قادر به دریافت فریکونسی نیستند.  بهانه برای آزادی بیان در میان این رادیو ها و تلویزیون ها  کار های آنان را ساده ساخته است. بطوریکه در رادیو ها به جز از آهنگ های مبتذل هندی ، آهنگ های تقلیدی و بی کیفیت تاجکی، آهنگ های بی سر افغانی که توسط هنر بچه های کمپیوتری ساخته میشوند، خبری از برنامه های دینی، فرهنگی ، سیاسی ، اجتماعی ، خانوادگی ، تربیوی و امثال آن به گوش نمیرسد، دختر ها و پسر های کانکور زده و بیکار تمام پول موبایل های شان را بالای عشق رادیوئی مصرف میکنند، طوریکه دختر ها پول کارت مبایل را از دوست پسر هایشان و بچه ها هم از جیب کرتی پدر های مامور و بی چاره شان بدست میاورند و به بسیار سادگی وقف تماس های رادیوئی میکنند و حتی گروپ های رادیوئی ساخته اند مانند : گروپ ساجقی ها ، گروپ عاشق های پاک، گروپ لنده غر های سر چوک ، گروپ کیسه بر ها و گروپ نفری باز ها ..........از صبح تا شام که روی هر موج رادیو مکث کنی ، دختر بازی و بچه بازی است و بس.......

و اما تلویزیون ، یاد گذشته ها بخیر که بخاطر یک فلم هندی ، هفته تمام منتظر شب جمعه میبودیم و حالا بیا ببین از ۲۴ ساعت نشرات تلویزیون ها و تلویزیون نما ها ، ۸ ساعت آن سریال ها و فلم های مبتذل هندی و خارجی ، ۴ ساعت آن آهنگ های رپ و پاپ و دیسکو....... ۸ دیگر آن هم برنامه های تقلیدی و کاپی شبکه های خارجی و یا برنامه های که ضد تلویزیون های رقیب باشد ............. نام از دین ، فرهنگ ، فامیل و اجتماع اصلآ برده نمیشود ، پالیسی نشراتی مشخص وجود ندارد و هر آنچه خواستند به نشر میرسانند و اگر پرسیده شود که چرا ؟؟؟ جواب هم است : آزادی بیان و دیموکراسی